Pandalar Konuşmaz
Bir zamanlar,
aynı rafta değil,
aynı hayalin içinde yaşıyorduk.
Sen,
çocuk seslerini fazla buldun.
Yoldan geçen arabaları huzuruna engel saydın.
Balkonu olmayan evleri istemedin.
Sessizliği aradığını söyledin.
Ben ise
bir ev değil,
bir ömür hazırlıyordum sana.
Ailemi karşıma aldım,
birikimlerimi tükettim,
yarınlarımı senin adınla kurdum.
Sonra…
Beni değil,
verdiğin sözü terk ettin.
Şimdi,
bir futbol sahasının kenarında,
yabancı pencerelerin ardında
başka seslerle yaşamayı seçtin.
Demek ki mesele
çocukların kahkahası değilmiş…
Arabaların uğultusu değilmiş…
İnsanın içinde sevgi kalmayınca,
dünyanın en sessiz evi bile gürültü olurmuş.
Pandalar artık birbirine bakmıyor.
Çünkü bazı hikâyeler,
ihanetle bitmez…
Güven öldüğü gün biter.
