İnsan sandım, değer verdim.
Yüreğimi açtım, ömrümü serdim.
Sevgi dediğim, meğer imtihanmış;
Ben sadakati seçtim, sen bahaneyi.
Ayrılmak, kapıyı çekip gitmek değildir.
Ardında yıkılmış bir kalp bırakmamaktır.
Cesaret, sevmek kadar
Vefa gösterebilmektir.
Ben kaybetmedim;
Sadece yanlış kişiye doğru sevgiyi verdim.
Sen kazandığını sanırsın bugün,
Ama insan en çok, kendini kaybettiğinde kaybeder.
Bir gün dönüp geçmişe baktığında,
Seni gerçekten seven birini
Neyle değiştirdiğini anlayacaksın.
Ben hâlâ aynı insanım;
Sözünün arkasında duran,
Sevdiğini senin gibi yarı yolda bırakmayan…
İnsan sandım, değer verdim.
Meğer sadece,
İnsana benziyormuşsun.
